Ξεκινάει ένα σούπερ πρόγραμμα e-counseling, μοναδικό για τα δεδομένα της Ελλάδας μέχρι σήμερα....

http://epapanis.blogspot.com/

ο κύριος Παπάνης για άλλη μια φορά μας έκανε υπερήφανους που έχουμε τέτοιους οραματιστές  και πρωτοπόρους επιστήμονες στη χώρα μας!

Χαμένος στο Βορρά...

 

Εμπνεύστηκα που λες από την ιστιοπλοΐα, όπως και να ΄χει, θάλασσα είναι αυτή! Έχουν γραφτεί ποιήματα και τραγούδια για χάρη της! Όταν βρίσκεσαι στη θάλασσα και φυσσάει το δροσερό αεράκι στο πρόσωπο σου, νιώθεις ελεύθερος από κάθε άσχημο συναίσθημα, νιώθεις δυνατός να κάνεις αλλαγές, να διώξεις κάθε τι αρνητικό από τη ζωή σου. Προσωπικά, όταν βρισκόμουν πάνω στο σκάφος την ώρα του μαθήματος, ένιωθα την ανάγκη να τιμονεύσω το σκάφος και να πάω όπου με πάει ο άνεμος ( όχι πάνω στα βράχια βέβαια). Να αντικρίζω το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού και να θέλω να ταξιδέψω κάπου μακριά, οπουδήποτε.

Νομάς της θάλασσας ή πειρατής?

Έχω γράψει και σε παλαιότερες αναρτήσεις μου πως δεν μου αρέσει το κλασικό στη ζωγραφική, με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια. Σίγουρα δεν είναι λίγα τα σπίτια που τον τοίχο τους στολίζει ένας πίνακας με ένα ιστιοπλοΐκό μεγάλο, όπως τα παλιά, με πολλά, μεγάλα πανία και η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη! Ήθελα κι εγώ στο σπίτι μου το στοιχείο της θάλασσας... σε άλλη μορφή. Περισσότερο μ΄εντυπωσιάζουν τα κύματα, μου βγήκαν τόσο αυθόρμητα, που δεν τα διόρθωσα ούτε μια φορά. Στο τελευταίο κύμα πάνω δεξιά είναι μια κουκίδα που θεωρητικά είναι ο βορράς. Από εκεί και τ' όνομα του έργου. Το κύμα αγκαλιάζει την πυξίδα, αλλά σκοπός του είναι να την αποπροσανατολίσει ... ναι, συμβαίνει. Δεν υπάρχει επιστροφή.

Ο Παγωτατζής

Είχαμε πάει στον Μαθιό για παγωτό και στο χάρτινο κυπελλάκι του υπάρχει ένας παγωτατζής, ε, είμαι και λίγο γλυκατζού, είναι λέω οτι πρέπει για τη κουζίνα ένας γλυκός παγωτατζής της παλιάς εποχής να στολίζει τον τοίχο και να μου φτιάχνει τη διάθεση... πω πω χαρά που είχα..! Είπα όμως να το ψάξω λίγο ακόμα στο ίντερνετ μέχρι που έπεσα πάνω σε αυτή τη φωτογραφία και στον πιο γλυκό παγωτατζή! Για τη φατσούλα του και μόνο έκανα για πρώτη φορα απόπειρα να αντιγράψω. Τα λάθη μου δύο και σημαντικά...για αρχή έπρεπε να αγοράσω μεγαλύτερο τελάρο γιατί η φώτο είχε πολλές λεπτομέρειες και το επόμενο λάθος μου ήταν οτι χρησιμοποίησα κάρβουνο. Μου φάνηκε πολύ δύσκολο το κάρβουνο στον καμβά που δεν είναι λείος με τόσες λεπτομέρειες που έπρεπε να ζωγραφίσω. Με λίγα λόγια, αν το ξαναζωγράφιζα, θα το έφτιαχνα σε μεγαλύτερες διαστάσεις και με μαύρο ακρυλικό. Παρ' όλα αυτά αυτός ο συμπαθητικός γεράκος, συνεχίζει να μου αρέσει... ας είναι κι από κάρβουνο! Ποιός ξέρει πόσα χρόνια πριν θα την τράβηξαν...

Η παλέτα

Έλα που ήθελε η μάνα μου κάτι ρομαντικό πάνω από το καθιστικό να ταιριάζει με τον χαρακτήρα της και ...όχι αυτά τα μοντέρνα που έχετε εσείς οι νέοι στους τοίχους σας! Έλα σου όμως που εγώ δεν είμαι του κλασικού ρομαντικού οπότε πού έμπνευση ... και να σκέφτομαι και να σκέφτομαι και τίποτα... να μην κατεβαίνει η ιδέα... έτσι είναι αυτά.

Ένα απόγευμα περπατώντας στο δρόμο περνάω έξω από ένα μαγαζί που ειχε πεταμένες παλέτες στην είσοδο του. Αυτό ήταν, μέσα σε μια στιγμή η επόμενη δημιουργία μου είχε ολοκληρωθεί στο μυαλό  μου και έμενε να την υλοποιήσω... με μεγάλη επιφύλαξη! Μόνο η μανούλα μου μου έχει τυφλή εμπιστοσύνη σε αυτά τα θέματα και πάντα με ενθαρρύνει... τελικά το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Βέβαια, γούστα είναι αυτά, αλλά εφ' όσον αρέσει στο μανούλι μου και βρίσκεται στο δικό της τοίχο...όλα καλά!!! Χρησιμοποίησα 2 μικρά τελάρα όπου και ζωγράφισα τα λουλούδια και στα κενά έβαλα κλαδιά πάνω στα οποία κόλλησα πρώτα φύλλα από μέταλλο τα οποία έβαψα πρώτα στις ίδιες αποχρώσεις με τα λουλούδια. Δεν εχω ιδέα αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, δεν το έχω ψάξει...πάντως είναι ένα από τα έργα μου που έχω να καμαρώνω ;-)

Για κρυφορομαντικούς...

Ανανέωναν που λες την κρεβατοκάμαρα τους οι γονείς...αλλαγή χρώματος στους τοίχους, καινούριες κουρτίνες  και τα σχετικά. Και όπως στα περισσότερα ζευγάρια, έτσι κι αυτοί... ρομαντική η σύζυγος ( βλέπε ροζ σε όλες του τις αποχρώσεις, λουλουδάκια, δαντελίτσες ), λιτός κι απέριττος ο σύζυγος με μία κρυμμένη ευαισθησία στο πολύ βάθος. Ήθελα λοιπόν να ζωγραφίσω κάτι για τη νέα τους ανανεωμένη κρεβατοκάμαρα, που να αρέσει και στους δύο και να τους το χαρίσω μαζί με όλη μου την αγάπη! Για να είμαι ειλικρινής, ο οβάλ καμβάς ήταν για αρκετό καιρό φυλαγμένος γιατί δεν ήξερα με πιο τρόπο να τον αξιοποιήσω, μιας που το σχήμα και μόνο σε παραπέμπει σε κάτι κορνίζες που είχαν όοοολα τα παλιά σπίτια... μμμ, δεν είναι και κακή ιδέα, οπότε άσχετα με το περιεχόμενο, αποφάσισα να το κάνω να μοιάζει με κορνίζα. Γιατί, αν είσαι κλασικός από άποψη κανείς δε μπορεί να σε πει παλιομοδίτη. Έλα όμως που είχα κολλήσει και το άτιμο το κεφάλι δε κατέβαζε ιδέες. Δυστυχώς, η έμπνευση δεν έρχεται όταν τη θές. Έτσι άρχισα να χαζεύω εικόνες στο ίντερνετ μήπως και μου έρθει καμιά ιδέα. Ιδέα δεν μου ήρθε, μου ήρθε ο πίνακας ολοκληρωμένος !Ένα ζευγάρι που χορεύει κάτω από το φως του φεγγαριού...λιγότερο όμως ρομαντικό απ' όσο ακούγεται, μιας που το ντύσιμο τους ήταν αρκετά εναλλακτικό, η στάση τους αν και έβγαζε έναν ερωτισμό δεν ήταν προκλητική και τέλος, εστίαζες στις φιγούρες εφόσον τα πρόσωπα τους δεν φαίνονταν. Προσωπικά, μου έβγαζε πολλά συναισθήματα και έπιασα τον εαυτό μου να τον χαζεύει αρκετή ώρα. Έτσι αποφάσισα να δανειστώ την έμπνευση του καλλιτέχνη που το έφτιαξε, χωρίς να κάνω πιστή αντιγραφή του έργου του και έτοιμο! Ότι πρέπει για κρεβατοκάμαρα γονιών που μέσα 'κρύβει' ερωτισμό, ρομαντισμό και πολλά άλλα συναισθήματα, χωρίς να μπορούν να τα καταλάβουν τρίτοι!

Το χρυσό πινέλο!

Το χρυσό πινέλο το έφτιαξα περίπου έναν χρόνο πριν, όταν πια είχα αποφασίσει να δημιουργήσω κάτι για τον τοίχο μου, μιας που όλα τα προηγούμενα έργα μου διακοσμούσαν ξένους τοίχους.

Η αλήθεια είναι πως το φανταζόμουν αλλιώς... με πορφυρό χρώμα... θέλοντας να βγάζει έναν αισθησιαμό... και να κρύβει κάποιο μυστήριο.

Τελικά η διάθεση μου με οδήγησε σε άλλα μονοπάτια και είπα να την εμπιστευτώ. Ήθελα κάτι πιο allegro, λαμπερό και με μία αστεία πινελιά.... ΑΣΤΕΙΑ ΠΙΝΕΛΙΑ???

Όπερ και εγένετο! Αφού έβαψα τον πίνακα, κόλλησα πάνω και το πινέλο το οποίο είχα βάψει προηγουμένως χρυσό ...και να το... το χρυσό πινέλο!

Για τη κατασκευή του χρειάστηκα τον καμβά, χρώμα ακρυλικό σε πετρόλ και χρυσό, 1 μάσκα, ένα πλαίσιο από φελιζόλ, φύλλα χρυσού που κόλλησα πάνω στο φελιζόλ, ένα μακρόστενο κομμάτι κόντρα πλακέ, αυτά τα μακριά ξύλα που είναι σαν μακαρόνια και σιλικόνη για να κολλήσω όλα τα προηγούμενα!

Όταν το τελείωσα ένιωθα τουλάχιστον ενθουσιασμένη...Έβλεπα ότι ήταν 'περίεργο' αλλά μου άρεσε τόσο πολύ, που δε θα με πτοούσε οποιοδήποτε αρνητικό σχόλιο! Τελικά δεν άκουσα αρνητικά σχόλια... οι περισσότεροι το αποκαλούσαν παράξενο, περίεργο... ίσως δεν ήθελαν να με προσβάλουν...παρ΄όλα αυτά εμένα συνεχίζει να μου αρέσει και το καμαρώνω συχνά! Έχει πολλά στοιχεία που εκφράζουν τον πολύπλευρο χαρκτήρα μου και χαίρομαι που το έχω στον τοίχο μου!

Η χαρά της δημιουργίας!

Φίλοι μου φιλοκαλλιτέχνες σας χαιρετώ και σας καλωσορίζω στο blog μου!

Είμαι η Δέσποινα, 26 χρονών, υδροχόος στο ζώδιο με ωροσκόπο τοξότη… πνεύμα ανήσυχο και δημιουργικό… έτσι λένε τουλάχιστον οι ειδικοί των ζωδίων.

Έχω τελειώσει μια σχολή που αφορά σε χρηματοοικονομικά και πληροφορική… παρ όλα αυτά η ζωγραφική είναι το αντικείμενο που με έχει κερδίσει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είναι κάτι μαγικό, η γλυκιά προσμονή αν μπορέσει να αποτυπωθεί αυτό που έχω στη σκέψη μου και μετά η χαρά της δημιουργίας. Είναι κάτι εσωτερικό, που εκφράζεται στον καμβά και εφόσον υπάρχει μέσα μου, δε μπορεί παρά να μου αρέσει!

Δεν έχω υιοθετήσει κάποιο συγκεκριμένο είδος ζωγραφικής, οι δημιουργίες μου έχουν το δικό τους χαρακτήρα η καθεμία . Η ζωγραφική είναι έμπνευση. Μια λέξη, ένα αντικείμενο ή κάποιο πρόσωπο, σε τυχαία στιγμή μπορούν να μου φέρουν στο μυαλό το «έργο» μου ολοκληρωμένο.

Θα ήθελα λοιπόν, να μοιραστώ μαζί σας τις δημιουργίες μου, να διαβάσω και να ανταλλάξουμε απόψεις για αυτές. Μπορεί κάτι από όλα αυτά να με οδηγήσει στο επόμενο έργο μου!