Εμπνεύστηκα που λες από την ιστιοπλοΐα, όπως και να ΄χει, θάλασσα είναι αυτή! Έχουν γραφτεί ποιήματα και τραγούδια για χάρη της! Όταν βρίσκεσαι στη θάλασσα και φυσσάει το δροσερό αεράκι στο πρόσωπο σου, νιώθεις ελεύθερος από κάθε άσχημο συναίσθημα, νιώθεις δυνατός να κάνεις αλλαγές, να διώξεις κάθε τι αρνητικό από τη ζωή σου. Προσωπικά, όταν βρισκόμουν πάνω στο σκάφος την ώρα του μαθήματος, ένιωθα την ανάγκη να τιμονεύσω το σκάφος και να πάω όπου με πάει ο άνεμος ( όχι πάνω στα βράχια βέβαια). Να αντικρίζω το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού και να θέλω να ταξιδέψω κάπου μακριά, οπουδήποτε. Νομάς της θάλασσας ή πειρατής?
Έχω γράψει και σε παλαιότερες αναρτήσεις μου πως δεν μου αρέσει το κλασικό στη ζωγραφική, με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια. Σίγουρα δεν είναι λίγα τα σπίτια που τον τοίχο τους στολίζει ένας πίνακας με ένα ιστιοπλοΐκό μεγάλο, όπως τα παλιά, με πολλά, μεγάλα πανία και η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη! Ήθελα κι εγώ στο σπίτι μου το στοιχείο της θάλασσας... σε άλλη μορφή. Περισσότερο μ΄εντυπωσιάζουν τα κύματα, μου βγήκαν τόσο αυθόρμητα, που δεν τα διόρθωσα ούτε μια φορά. Στο τελευταίο κύμα πάνω δεξιά είναι μια κουκίδα που θεωρητικά είναι ο βορράς. Από εκεί και τ' όνομα του έργου. Το κύμα αγκαλιάζει την πυξίδα, αλλά σκοπός του είναι να την αποπροσανατολίσει ... ναι, συμβαίνει. Δεν υπάρχει επιστροφή.
